Woensdagavond (9 september) zijn we met de nachttrein van 22.00uur (SP3) vertrokken vanuit Hanoi richting Sa Pa. Sa Pa ligt in de bergen in het noorden van Vietnam. In Hanoi hebben we een trekking bij Sapa O’chau geboekt, een organisatie die kinderen en jongeren in deze omgeving een kans wil geven door ze onderwijs te bieden en een baan als bijvoorbeeld gids. Voor vertrek hebben we onze spullen voor de trekking uit onze backpack gehaald en onze trekkingrugzak gevuld. Die puilde vervolgens uit, want ja: wat neem je mee? Lange broek, korte broek, slippers, sokken, camera… De laptop en tablet konden in ieder geval in de backpack blijven. Wifi zullen de lokale stammen daar wel niet hebben, of mijn voorstelling van een omgeving als in de boeken van Wambo, de jonge Papua of Arendsoog stort helemaal in. De inmiddels befaamde keten Highlands Coffee blijkt een uitstekende plek voor dit soort inpaksessies. Nog snel even tanden poetsen in het te kleine toilet en wij zijn klaar voor vertrek.

De nachttrein is een belevenis op zich. Op ons ticket (zelf geregeld, want: stukken voordeliger) staat een treinstel en cabinenummer. Het treinstel bestaat, de cabine niet. Met wat hulp van collega-backpackers en de conducteur worden we naar een alternatieve cabine gebracht. Nu maar hopen dat er straks niet iemand anders bij ons in bed kruipt… We delen de cabine met twee Taiwanezen die op vakantie zijn in Vietnam. Opnieuw een uitdaging voor onze Engelse taalvaardigheidskills.

De trein doet over de totale afstand van zo’n 385 km ongeveer 7 uur. De bus is net iets sneller, maar stukken minder comfortabel. De hulpvaardige backpacker van zojuist geeft voor het slapen gaan nog twee tips: Zorg ervoor dat je de halte niet mist, want ze roepen niet om op welk station je bent. De trein kan gerust een uur eerder arriveren. Dan lig je ineens toch een stuk minder lekker. Haar tweede tip was meer een voorstel: laten we morgenochtend samen een taxi nemen. Dat is financieel aantrekkelijk. En oh ja, ik maak jullie wel wakker. Nou ja, je voelt ‘m al aankomen: de volgende ochtend niemand meer gezien. Gelukkig waren we zelf (ruim…) op tijd wakker en stonden we in een mum van tijd op het perron van Lao Chai (tandengepoetst en wel!).

Nu de volgende uitdaging: op zoek naar een bus richting Sa Pa. De Lonely Planet had ons al gewaarschuwd voor de enorme prijzen die voor dit ritje van een uur gevraagd worden. Buiten de  stationshal stonden zeker 40 busjes en minstens zoveel chauffeurs te wachten op passagiers. Je wordt zo ongeveer de bus in getrokken. Het is jammer dat we er geen foto’s van hebben gemaakt… Het eerste aanbod was 300.000 VND per persoon. Uiteindelijk betaalden we 50.000 VND p.p., toch een stukje aantrekkelijker. Na een uurtje hobbelen (al moet ik zeggen dat deze chauffeur veel beter kon rijden, vergeleken met onze eerdere ervaringen) kwamen we aan in Sa Pa. Gelukkig kende de chauffeur de organisatie waarbij we onze trip boekten en werden we praktisch voor de deur afgezet. Omdat we zo’n twee uur te vroegen waren konden we gebruik maken van de douche en het toilet. Niets zo fijn als schoon op pad (en warm water :)). Na het ontbijt (baguette met jam, met dank aan de Fransen van weleer) verscheen onze gids, Pa’ng. Een vrouw uit de Black Hmong stam. Ze vertelt dat ze Engels heeft geleerd van de toeristen die ze rondleidt. Ze is van onze leeftijd en ging niet naar school. Via Sapa O’chau volgt ze nu cursussen en werkt ze als tourguide.

De trekking duurde twee dagen. Op dag 1 liepen we ongeveer 15 km. ‘s Avonds en ‘s nachts verbleven we bij een Black Mhongfamilie thuis en dag 2 liepen we nog zo’n 10 km. Tijdens de trekking hebben we leuke gesprekken gehad met de gids en twee medereizigers, Paul en Brian uit Ierland. De trekking voerde door de bergen en tussen de rijstvelden door. Op dit moment wordt de rijst juist van het land gehaald. Tussen de middag lunchten we bij de locals met springrolls (de echte Vietnamese loempia), groenten, kip (wij zijn vegetarisch geworden…) en natuurlijk rijst, met stokjes. Rond drie uur arriveerden we bij onze homestay. We worden ontvangen door de vrouw des huizes, mw. Ly Man May. Dit huis (of meer een hut eigenlijk) was voor één nacht ons huis…

Vader en moeder Ly Man May wonen met hun zoon, schoondochter en kleinkind in één huis. Ze slapen in één slaapkamer. Een tweede slaapkamer is ingericht voor de gasten. De meeste stamleden wonen in een zelfde soort huis. De vorm en indeling zijn bepaald door traditie. Zo heeft ieder huis drie deuren: één hoofdingang aan de lange zijde van het huis en twee kleine, beide aan de korte zijde van het huis. Vroeger, toen verschillende stammen nog met elkaar in oorlog waren, moest men regelmatig vluchten. Om die reden werden er meerdere deuren gemaakt. Iedere man mag zijn eigen huis bouwen, maar mag dat in zijn leven maar drie keer verbouwen. De keuken is niet meer dan een vuurplaats. Verder is er een toilet en een douche. In de douche staat een houten ton waarin ze zich af en toe baden met kruiden (volgens de gids eens in de ongeveer twee weken…). Ook nu werd de ton gevuld en konden we baden in het medicine bath. Een heel goede ervaring! De ton was wat klein, maar ach, de meeste Vietnamezen zijn dan ook een stuk kleiner.

We hebben die nacht prima geslapen. We waren natuurlijk ook wel wat vermoeid door alle indrukken die we op hadden gedaan. ‘s Morgens vroeg werden we gewekt door de lokale haan en het geknor van het familievarken. Na het ontbijt (pancakes met banaan en honing – we waren bang voor rijst op de vroege ochtend) zijn we vertrokken voor het tweede deel van de trekking. Opnieuw een heel mooie route door de bergen, langs dorpjes en waterbuffels… Halverwege de middag arriveerden we weer bij Sapa O’chau. We maakten weer dankbaar gebruik van de douche en konden zo weer fris en fruitig met de nachttrein van half 8 richting Hanoi. Een ervaring om niet te vergeten.

2 Comments

  1. ivonne

    Fantastische ervaring! Ik vond Sapa geweldig en de omgeving was zo mooi. Wij hebben 2 dagen gewandeld en daarna zat alles dicht met mist, zo bizar. Het gaf wel een heel bijzonder effect aan het dorp, dus ook wel weer apart om mee te maken. Van wandelen kwam er helaas niet veel meer. Slapen bij locals is ook top, maar je moet er wel even wat voor over hebben.

    • Gerard

      Bizar ja! Wij hadden gelukkig helder weer 🙂 Slapen bij de locals was wel een ervaring ja… dat is een wat anders dan een hotelletje, maar wel een leuke ervaring!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>