Ik zal de situatie schetsen: het is half 9 ‘s morgens, de zon schijnt volop en ik zit op de houten veranda van onze hut, een klein huisje met een dak van palmtakken. De ideale plek om een nieuw blog te beginnen.

Over drie dagen loopt ons visum af en moeten we Vietnam alweer verlaten. We zijn dan precies een maand onderweg. De reis begon in het noorden en eindigt nu in het zuiden. Van Hanoi, via Halong Bay, Sa Pa, Hanoi, Dong Hoi, Hue, Hoi An, Dalat, naar Ho Chi Minh, Can Tho, Rach Gia, Duong Dong (Phu Quoc) en tenslotte Ha Tien om daarna de grens naar Cambodja over te steken.

Ho Chi Minh

Ruim een week geleden alweer kwamen we aan in Ho Chi Minh. We hebben geprobeerd om in drie dagen zoveel mogelijk van de stad te zien. We bezochten o.a. de Cho Ben Thanh market, de kathedraal, het oorlogsmuseum en de Cu Chi tunnels (en oh ja, ook wat koffietentjes). De Cho Ben Tanh markt is een overdekte markt waar de stalletjes op elkaar gepakt zijn. Buiten was het al warm, maar binnen zeker nog een paar graden warmer… De meeste Vietnamezen kleden zich daarbij ook nog eens heel warm aan: sokken (in slippers…), lange broek, shirt, jas (soms zelfs winterjas :0 ), muts en mondkap… Waarschijnlijk houdt het de warmte buiten, maar wij kiezen voorlopig nog voor onze korte broek.

Het bezoeken van de Cu Chi tunnels was een hele tour. Om zoveel mogelijk van de locals mee te krijgen zijn we er met de lokale bus naar toe gereisd (ja, ook omdat het goedkoper is). Het mag de naam bus eigenlijk niet hebben. De drie uur durende busrit ging dwars door het drukke verkeer van Ho Chi Minh en vervolgens nog zo’n 40 km door wat rustiger gebied. We raken er inmiddels aan gewend, maar de meeste locals (zeker in de minder stedelijke gebieden) staren ons aan, kijken en wijzen ons na alsof we wereldwonderen zijn.

In de dorpjes rondom de tunnels woonden tijdens de Vietnamoorlog veel aanhangers van de Vietcong. Vanwege de oorlog met de Amerikanen hebben ze zich letterlijk ingegraven. Zo ontstond er een wirwar aan tunnels. Het totale gangenstelsel is zo’n 250 km lang. De meeste tunnels zijn 80 cm hoog en maximaal 80 cm breed. De gangen worden onderbroken door kamers, slaapzaaltjes, commandocentra en ziekenboegen. Een aantal van deze tunnels zijn opengesteld voor publiek. Onder leiding van een gids bezochten we er aan aantal. Heel claustrofobisch allemaal. Probeer maar eens met ruim 1 meter 80 door een donkere tunnel van 80 cm te kruipen… Het werd allemaal nog dramatischer toen in deze tunnel ook nog een vleermuis heen en weer bleek te vliegen. Daar ga je dan, zonder rabius vaccinatie. Toen ik even ‘pauzeerde’ en moed verzamelde werd de paniek nog groter. De gids bleef maar roepen dat er te weinig zuurstof was om langer in de tunnel te blijven. Nou ja, we zijn er weer uitgekomen… Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Mekong Delta

Vanuit Ho Chi Minh kun je heel goed doorreizen naar de Mekong Delta. Inmiddels hebben we aardig wat ervaring opgedaan met de zgn. sleeperbus. Een grote touringcar met ligstoelen. Dat reist best comfortabel. Zeker nu er in het laagseizoen over het algemeen niet zo veel passagiers zijn. Helaas was de bus van Ho Chi Minh naar Can Tho helemaal volgeboekt en waren er alleen nog plaatsen achterin de bus beschikbaar. Vijf op een rij. Drie Vietnamezen en wij. Best knus. Niet fijn. Na 4 uur bereikten we gelukkig onze plaats van bestemming.

Vanuit Can Tho hebben we een hele gave boottocht gemaakt. ‘s Morgens om half zes werden we voor ons hotel opgehaald. De avond ervoor boekten we deze trip bij een vrouwtje wat ons zeker een kwartier lang achtervolgde en zo ongeveer smeekte om de trip bij haar te boeken. De prijs waarvoor zij de boottocht aanbood was een stuk aantrekkelijker dan de meeste aanbieders. We moesten wel 50.000 vnd vooraf betalen… We waren weer veel te wantrouwend geweest want ze was er stipt op tijd. Ze bracht ons naar haar zoon die ons zou rondvaren met een kleine houten boot. De Mekong staat bekend om zijn drijvende markten die juist bij zonsopkomst op zijn drukst en mooist zijn. Het was absoluut een heel bijzondere ervaring om de zon te zien opkomen en in alle vroegte de handel op de markt te zien.

In Can Tho hebben we de bus naar Rach Gia genomen. Dat was de meest beroerde bustrip tot nu toe. Het begon al bij het kopen van het buskaartje. De verkoopster spreekt geen Engels en wij geen Vietnamees. Er verzamelt zich een groepje Vietnamezen om ons en de verkoper heen die allemaal ontzettend hard praten met elkaar, maar weinig oog voor ons hebben. We krijgen een kaartje in onze handen gedrukt en het geld verdwijnt in de broekzak van de verkoopster. Het blijkt ondoenlijk om zelf de juiste bus te vinden. Iemand brengt ons naar een bus waarvan we zelf het gevoel hebben dat het niet de juiste is. Als we de verkoopster goed begrepen hebben vertrekt onze bus over een aantal minuten. De bus waar we nu in zitten is nog helemaal leeg en de chauffeur wekt niet de indruk binnenkort te vertrekken. Vlak naast ons bus staat een bus die vrij vol oogt en al een draaiende motor heeft. Dat moet ‘m zijn. De conducteur is alleen niet van plan ons te laten gaan en houdt ons tegen. Omdat we niet zeker weten dat we niet in de juiste bus zitten wachten we toch maar (niet rustig) af. We hadden vast gelijk, want na een aantal minuten vertrekt de bus. De onze stond nog wel een tijdje… De sfeer tussen de chauffeur, de conducteur en ons wordt er ook niet beter op. Een half uur later vertrekt dan ook onze bus, om na een kwartiertje midden op de weg te stoppen. Uit het dashboard kringelt rook of stoom omhoog… Een aantal seconden later ontploft er iets waardoor er heet water en stoom door de bus heen spuit. Niet zo’n veilig idee. In no time staan we naast de bus. Wat nu? We proberen uit te leggen dat we ons geld terug willen en absoluut niet verder mee reizen. Geen reactie. Uiteindelijk hebben we eieren voor ons geld gekozen en zijn we weer ingestapt. Inmiddels was het ontplofte reservoir (koelvloeistof?) aangevuld met slootwater.

Van het busstation naar het hotel bleek nog zeker een half uur reizen te zijn. Vietnam staat bekend om zijn xe om: meerijden achter op een motor/scooter. Tot dan toe hadden we dat weten te voorkomen. Het leek ons niet de meest veilige manier van reizen. Nu hadden we geen keus. Voor vier euro brachten ze ons en onze bagage bij het hotel. De reis verliep prima. Heel wat comfortabeler dan met de afgeschreven bus.

Er bleek nog een hobbel te nemen deze dag. De stroom was uitgevallen. Een groot deel van de stad had geen elektriciteit. De receptioniste van het hotel wacht ons met een kaars op en duwt ons een mobiele telefoon in handen. Haar Engelssprekende collega legt ons via de telefoon uit dat er geen stroom is maar dat dat we ons zeker geen zorgen hoeven te maken: vanavond wordt het nog opgelost. Het leek ons een goed moment om eerst maar wat te gaan eten.

Phu Quoc

Vanuit Rach Gia kun je de boot nemen naar het eiland Phu Quoc. Het grootste eiland van Vietnam. Hoewel het eiland dichter bij Cambodja ligt. Met de ferry doe je er zo’n 2,5 uur over. Dat valt best mee, maar het is net genoeg om aardig misselijk te worden weet ik nu. Het was het allemaal waard want het is hier echt heel mooi. Witte stranden met palmbomen en strandbarretjes aan de oostkust, hoge golven aan de westkust. Omdat het park waar wij een hut hebben gehuurd nog in aanbouw is kregen we een scooter te leen. We zijn het hele eiland (drie keer zo groot als Texel) mee over gecrost. Het eiland komt steeds meer in beeld als toeristische bestemming. Er zijn dan ook heel veel resorts in aanbouw. Er zijn een paar wegen, maar meestal zijn het nog karrensporen en na flinke regenbuien zijn het modderpaden. Soms houden wegen ook gewoon plotseling op. Het strand blijkt ook prima begaanbaar. Heel wijs om met de motorbike het eiland te verkennen en privéstrandjes te ontdekken.

Nog even over de hut. Die is echt top. Je voelt je een met de natuur. Dat komt niet in de laatste plaats door de fauna in de hut. Het is iedere dag weer de vraag welk dier op bezoek komt. Op dag 1 was dat een enorme spin, die zeker 8 cm groot was. Dag 2 kregen we bezoek van een kleine veldmuis. Die nacht kwam zijn moeder op bezoek. Het kan ook een rat zijn geweest. In ieder geval was ‘ie heel groot en liep het over mijn voet. Op dag 3 ontdekten we een hagedis in de kledingkast. Nou ja het went. Hopelijk is vannacht rustig. Morgen moeten we vroeg op. We gaan Vietnam echt achter ons laten en de grens naar Cambodja oversteken. Tạm biệt!

5 Comments

  1. Danielle

    Leuk om weer wat te lezen en te zien van jullie! Lekker avontuurlijk (vooral de huisdieren ; )!

  2. bvdolder

    Gerard als je die dieren meeneemt naar huis dan kom ik niet meer bij jullie.

  3. ivonne

    Heerlijk om te lezen. Wij waren 6 weken in Vietnam en vonden het helemaal geweldig daar. Ik ben er echt wel verliefd op geworden. Wij dezen ook veel met het ov dus ik herken je verhalen. Moesten jullie ook altijd zo voordringen om uberhaupt een keer aan de beurt te komen voor kaartjes, daar moest ik echt wel aan wennen.
    Heel veel plezier op je gave reis, ik ben stiekem echt wel jaloers!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>